Het verhaal van Daniela

Toen Daniela de Sido (47 jaar) uit Spijkenisse in 2013 door een relatiebreuk moest verhuizen had ze helemaal niets. Geen baan, geen inkomen, geen spaargeld. Niets, behalve een hoop zorgen, stress en schaamte voor de situatie waarin ze was beland. Met haar dochter, die toen nog maar drie jaar oud was, moest ze verhuizen naar een huurwoning. Ze wilde dat haar dochter zo min mogelijk last had van de breuk en een onbezorgd leven kon leiden. Ze deed daar alles voor, maar ondertussen werden de (geld)problemen alleen maar groter. Daniela vertelt haar verhaal.

Lente 2017. De deurbel gaat. Ik doe open en er staan twee dames van de wooncorporatie voor mijn deur. Of ze even binnen mogen komen om te praten over mijn huurachterstand. Ik weet nog heel goed hoe ik mij op dat moment voelde, belaagd, overdonderd en beschaamd. Mijn huis was mijn veilige haven. En ineens verdween dat veilige gevoel als sneeuw voor de zon. Tot het moment dat zij voor de deur stonden, kon ik doen alsof alles goed ging. De dames wilden weten waarom ik een huurachterstand had en of ik bereid was in gesprek te gaan met iemand van de Uitvoeringsbrigade, een organisatie die zich onder andere inzet om mensen uit de armoede te helpen. Armoede? Wat nou armoede, dacht ik. Ik ben niet arm, maar ik heb het gewoon even moeilijk. Maar de realiteit was dat ik het al een tijd moeilijk had.

Schaamte

Ik schaamde me voor de situatie waarin ik was beland na mijn relatiebreuk. Na de breuk moest ik op zoek naar een andere woning. Dat is niet makkelijk als je geen baan, geen inkomsten en geen recht op urgentie hebt. Omdat ik nooit in zo’n situatie had gezeten informeerde ik bij de gemeente naar mijn rechten en plichten. Ik kreeg een uitkering en een sollicitatieplicht. Ik solliciteerde me suf, maar kreeg de ene afwijzing na de andere. En dat doet wel iets met je. Ondertussen was ik in gesprek met de wooncorporatie en kon ik binnen een paar maanden met mijn dochter verhuizen naar een appartement. Voor mijn dochter probeerde ik het appartement gezellig te maken door het zo leuk en sfeervol mogelijk in te richten. Dat wilde ik omdat zij verdriet en moeite had met het feit dat haar papa en mama uit elkaar waren. “Eerst waren wij één en nu zijn wij gebroken”, zei ze dan. Dat doet pijn. Je wilt niet dat je dochter iets meekrijgt van alle problemen. Je wilt alleen maar dat je kind gelukkig is en daar deed ik alles voor.

Winkelen op krediet

Noodzakelijke spullen, zoals een koelkast, een bankstel en een wasmachine kreeg ik van vrienden en familie. Daar ben ik ze nog steeds enorm dankbaar voor. Maar ik had meer spullen nodig. En ik wilde dat de kamer van mijn dochter zo mooi mogelijk werd ingericht, zodat zij niet besefte dat we van een mooie serrewoning naar een minder mooi appartement waren verhuisd. Het voelde voor mij als falen dat zij haar mooie kamertje en een serre die was ingericht als speelkamer moest missen. Maar spullen en een leuke inrichting kosten geld. Ook al ga je niet voor dure spullen, met een bijstandsuitkering heb je niet veel om uit te geven. Dus ging ik via marktplaats en op krediet winkelen. Dat laatste deed ik een paar keer per jaar, zo’n drie tot vier jaar lang. Daarvan kocht ik ook nieuwe kleding voor mijn dochter. Voor mezelf kocht ik af en toe iets, maar dan bij de kringloopwinkel. Er waren dagen dat ik bijna geen geld had voor boodschappen. Maar ik zorgde altijd dat mijn dochter (gezond) te eten had. Dan at ik zelf maar een boterham of niks.

Het ene gat vullen met het andere

Drie maanden nadat we verhuisd waren ging ik, in het kader van de Participatiewet, werken voor mijn uitkering. Dat voelde geweldig! Want ik werk graag voor mijn geld, ben graag bezig en onder de mensen. Daarnaast bleef ik solliciteren, maar ik kon maar geen betaalde baan vinden. In die tijd kreeg ik ook te maken met andere tegenslagen. Ik dacht vaak “Is dit nu mijn leven?”. Het voelde vooral als overleven. Constant je hoofd boven water proberen te houden. En een masker opzetten en doen alsof je vrolijk bent. Het sloopt je. En de eenzaamheid besluipt je. Je kan namelijk niet meer met vrienden een hapje gaan eten of een terrasje pakken, want daar is geen geld voor. Als ik dan een moment had dat ik er doorheen zat, ging ik op zoek naar iets wat me op kon vrolijken. En dat was online winkelen. Ik kocht dan in plaats van bij de kringloopwinkel kleding bij bijvoorbeeld de H&M. Daar werd ik dan heel even gelukkig van. Maar kort daarna sloeg de realiteit weer hard in, want de gekochte spullen moesten worden betaald. Dat deed ik, maar dan betaalde ik de huur niet. Daar regelde ik een aflossingsregeling voor. En zo herhaalde zich dat en wisselde ik het af met door de ene keer de energierekening niet te betalen en een andere keer de zorgverzekering niet. Ik probeerde het ene gat met het andere te vullen.

Problemen aanpakken

Tot die lente in 2017. Toen de wooncorporatie bij me op bezoek kwam en ik de reden voor de huurachterstand kort toelichtte. Via de wooncorporatie kwam ik in contact met de oprichtster van de Uitvoeringsbrigade. Toen zij bij me thuiskwam was ik in eerste instantie sceptisch en op mijn hoede, want mijn ervaring was dat mensen vooroordelen hebben over mensen met schulden. Maar op de één of andere manier voelde ik me op mijn gemak en heb ik haar mijn hele verhaal verteld. Dat voelde als een bevrijding. Ik voelde me gehoord. Heel even dacht ik wel “Nu gaat zij mij vertellen wat ik allemaal fout heb gedaan en dat ik beter om hulp had kunnen vragen”. Maar dat gebeurde niet. Integendeel, ik kreeg juist een compliment over hoe positief ik was ondanks alle tegenslagen. Vanaf die dag veranderde mijn leven zonder dat ik me daar op dat moment van bewust was. Na haar vertrek had ik voor het eerst sinds jaren het gevoel dat het met mij wel goed ging komen. Want deze dame geloofde in mij. Zij benoemde mijn kracht en sterke punten. Zij reageerde positief in plaats van negatief. Dat was een verademing. Ik kreeg weer energie en ben actie gaan ondernemen. Papieren, rekeningen ed. ben ik gaan ordenen. Elke schuldeiser heb ik een brief gestuurd met een voorstel voor een aflossingsregeling. En die voorstellen werden geaccepteerd. Eindelijk zat het me eens mee en ik begon langzaam weer te geloven in mezelf. Ook wilde ik aan de Uitvoeringsbrigade bewijzen dat zij terecht vertrouwen hadden in mij en in mijn potentie. Door mijn openheid, mijn kwetsbaarheid en inzet te tonen begonnen er deuren voor mij open te gaan. Ik werd door de Uitvoeringsbrigade aangenomen als Ervaringscoach. Mijn eerste betaalde baan sinds jaren. Toen ben ik ook begonnen met de opleiding HBO Social Work en aan een stage bij Gemeente Nissewaard bij het Preventieteam. Daar geloofden ze ook in de meerwaarde van het inzetten van een ervaringsdeskundige. Sinds begin dit jaar ben ik voor een jaar aangenomen bij Gemeente Nissewaard als medewerker van het Preventieteam. Dat is de kers op mijn taart. Werken in het Sociaal Domein voelt als een roeping. Mensen helpen door mijn ervaring en kennis is het mooiste wat er is. Dat geldt ook voor het samenwerken met mijn collega’s en onderdeel zijn van waardevolle projecten. Dit had ik vier jaar geleden nooit kunnen bedenken.

Vertel uw verhaal

Ik heb veel te danken aan de mensen die mij de kans gaven mijn verhaal te vertellen. Een verhaal waar ik me voor schaamde. En ja, het was spannend om mijn verhaal te doen. Maar tegelijkertijd was het ook een bevrijding en de realiteit. Door mijn verhaal te vertellen en te delen hoop ik anderen te inspireren dit ook te doen. Want ik geloof echt dat we met onze verhalen het taboe op schulden kunnen doorbreken!

Wilt u ook uw verhaal delen? Neem dan contact op met Daniela door een mail te sturen naar d.desido@nissewaard.nl. Wilt u eerst meer informatie? Stel uw vragen via ditzelfde e-mailadres.